Categoriearchief: Portraits

Hoofd met vlakken 2

Eerder schreef ik al dat een werk soms ontstaat uit een vraag die je jezelf stelt, zie Hoofd met vlakken 1. Het werk van vandaag ontstond uit een vergelijkbare vraag, maar in dit geval evolueerde het werk veel meer. De oorspronkelijke vraag was of je een gezicht kon opbouwen vanuit doorlopende, min of meer rechthoekige vlakken. De tekening waar ik mee begon bleef nog dicht bij de vraag, maar toen ik eenmaal begon met de vertaling naar een schilderij ontwikkelde het zich een stuk verder.

Portret Face#02, acrylic painting, schilderij, acrylverf

De tekening was een tekening op het platte vlak. Als tekening werkte dat prima maar niet als schilderij. Al in een vroeg stadium van het schilderij wilde ik de driedimensionaliteit van het gezicht kunnen zien. En dat werd bovenstaand werk. Het was niet beoogd, maar bij toeval doet het werk mij sterk denken aan een magisch-realistisch werk, een vooral in Nederland zeer populaire zijstroom van het surrealisme.

Delen met anderen?Share on Facebook
Facebook
Share on Tumblr
Tumblr
Tweet about this on Twitter
Twitter
Digg this
Digg

Hoofd met vlakken 1

Sommige werken ontstaan vanuit een vraag. Dat kan een vraag van anderen zijn, maar net zo makkelijk een vraag die je jezelf stelt. Dit is een voorbeeld van een vraag die ik mezelf stelde: kun je een gezicht opbouwen uit driehoeksvlakken? Natuurlijk kun je een gezicht uit vlakken opbouwen, er zijn genoeg voorbeelden te vinden als je ernaar op zoek gaat, zie met name in het kubisme. Maar de vraag was vooral of het mij zou lukken.

Portret Face#01, acrylic painting, schilderij, acrylverf

Dit was het resultaat. Niet alle vlakken zijn driehoeken, zoals je ziet, maar de driehoek is wel de belangrijkste basisvorm in het schilderij. Geometrische vormen hebben snel iets afstandelijks, maar de warme kleuren van het gezicht bieden wat mij betreft voldoende tegenwicht.

Delen met anderen?Share on Facebook
Facebook
Share on Tumblr
Tumblr
Tweet about this on Twitter
Twitter
Digg this
Digg

Dubbelportret

Een enkelvoudig portret, een portret van een persoon, is vaak al moeilijk genoeg. Maar soms wil je wel eens wat anders of leent een onderwerp zich voor iets anders. In dit geval was dat een dubbelportret. Waar het gaat om de natuurgetrouwheid klopt dit dubbelportret niet helemaal, met name niet in alle kleuren. Maar wat maakt het uit, je hebt altijd de vrijheid om de kleuren te kiezen waar jouw voorkeur op dat moment naar uitgaat.

dubbelportret Katja en Maj

Het was een genoegen het dubbelportret te maken. In de regel zijn er tijdens het schilderen momenten dat je je afvraagt hoe het in hemelsnaam goed moet komen, maar meestal kom je daar weer overheen. En zoniet, dan kun je altijd alles weer overschilderen om een nieuw werk te maken. Dat was deze keer gelukkig niet nodig.

Delen met anderen?Share on Facebook
Facebook
Share on Tumblr
Tumblr
Tweet about this on Twitter
Twitter
Digg this
Digg

Een goede les: Het verloren werk

Experimenteren kan geweldige resultaten opleveren, maar het kan net zo goed grandioos mislukken. Een paar jaar terug probeerde ik een portret heel langzaam op te bouwen met dunne lagen verf. Vooral voor portretten een goede techniek als je geleidelijke overgangen van licht naar donker wilt maken (of omgekeerd). Het is geen techniek van grote stappen gauw thuis, je bent vaak lang bezig met al die lagen over elkaar. En olieverf leent zich hier beter voor dan acryl. Toch is het ook in acryl goed te doen.

Maar dan moet je wel weten hoe je met de verf moet omgaan. Voor olieverf geldt de vet-over-mager-regel. Voor acryl geldt dat je rekening moet houden met je ondergrond. Op papier kan acryl zich bij verdunning met water als aquarelverf gedragen: het papier bindt het pigment. Maar op een paneel voorzien van een gessolaag hecht met water verdunde acryl zich slecht. Helaas kwam ik daar proefondervindelijk pas achter, toen ik bezig was met een portret.

Het verbaasde me wel dat het werk zo slecht leek te drogen, maar daar maakte ik me geen zorgen over, dat zou wel goed komen. Tot ik na een paar lagen wat nieuwe verf wilde uitsmeren en ineens de onderliggende lagen wegtrok. Toen wist ik dat ik ergens een onherstelbare fout had gemaakt. Later kwam ik erachter dat ik niet voor voldoende binding had gezorgd, ik had de verf veel te sterk verdund met water. Ik had moeten kiezen voor een zuigende ondergrond, zoals papier, of voor een verdunningsmiddel dat de binding van de pigmentdelen wel in stand hield.

Afijn, het portret in kwestie is verloren gegaan. Het enige dat nog rest is een foto van ongeveer halverwege het schilderproces. Een troost is dat een geheel ander portret hier weer overheen is gegaan. En misschien dat het me lukt om het nog eens opnieuw te maken, al weet ik niet helemaal  zeker wat me toen precies voor ogen stond. Als ik het portret ooit opnieuw maak, wordt het dus hoe dan ook een ander werk.

The lost painting ©Hiser.nl

Delen met anderen?Share on Facebook
Facebook
Share on Tumblr
Tumblr
Tweet about this on Twitter
Twitter
Digg this
Digg