Categoriearchief: Recent work

Abstractie #3

Stippen gebruik ik eigenlijk zelden, maar het kan mooi zijn en hoe dan ook is het een eenvoudig genoegen om ze een paneel te zetten. Ze zijn hier wel geleid, zodat je structuur krijgt in het beeld. Het is ook een genoegen met uitgesproken kleuren te werken, waar je in een portret meestal wat voorzichtiger mee bent. Al is ook dat natuurlijk enkel een kwestie van je eigen voorkeur en wat je beoogt.

UT#3 ©Hiser.nl

Een afbeelding van een werk is nooit precies gelijk aan het echte werk, dat is hier ook het geval. De suggestie van diepte is hier iets sterker dan in het werk zelf. Dat komt waarschijnlijk doordat het werk zelf iets matter is.

Een goede les: Het verloren werk

Experimenteren kan geweldige resultaten opleveren, maar het kan net zo goed grandioos mislukken. Een paar jaar terug probeerde ik een portret heel langzaam op te bouwen met dunne lagen verf. Vooral voor portretten een goede techniek als je geleidelijke overgangen van licht naar donker wilt maken (of omgekeerd). Het is geen techniek van grote stappen gauw thuis, je bent vaak lang bezig met al die lagen over elkaar. En olieverf leent zich hier beter voor dan acryl. Toch is het ook in acryl goed te doen.

Maar dan moet je wel weten hoe je met de verf moet omgaan. Voor olieverf geldt de vet-over-mager-regel. Voor acryl geldt dat je rekening moet houden met je ondergrond. Op papier kan acryl zich bij verdunning met water als aquarelverf gedragen: het papier bindt het pigment. Maar op een paneel voorzien van een gessolaag hecht met water verdunde acryl zich slecht. Helaas kwam ik daar proefondervindelijk pas achter, toen ik bezig was met een portret.

Het verbaasde me wel dat het werk zo slecht leek te drogen, maar daar maakte ik me geen zorgen over, dat zou wel goed komen. Tot ik na een paar lagen wat nieuwe verf wilde uitsmeren en ineens de onderliggende lagen wegtrok. Toen wist ik dat ik ergens een onherstelbare fout had gemaakt. Later kwam ik erachter dat ik niet voor voldoende binding had gezorgd, ik had de verf veel te sterk verdund met water. Ik had moeten kiezen voor een zuigende ondergrond, zoals papier, of voor een verdunningsmiddel dat de binding van de pigmentdelen wel in stand hield.

Afijn, het portret in kwestie is verloren gegaan. Het enige dat nog rest is een foto van ongeveer halverwege het schilderproces. Een troost is dat een geheel ander portret hier weer overheen is gegaan. En misschien dat het me lukt om het nog eens opnieuw te maken, al weet ik niet helemaal  zeker wat me toen precies voor ogen stond. Als ik het portret ooit opnieuw maak, wordt het dus hoe dan ook een ander werk.

The lost painting ©Hiser.nl

Abstractie #2

Een foto maken lijkt een fluitje van een cent. Je richt je camera, tablet of smartphone ergens op, klikt en klaar. Technisch gezien gaat het zo simpel, maar als je kritisch naar je foto’s kijkt blijven er weinig over die de moeite waard zijn. Althans, dat is mijn ervaring. Zo simpel is het dus eigenlijk ook niet.

Schilderen lijkt daar op. Je zou zeggen: kies een ondergrond, kies je verf en je kleuren en schilderen maar. Heel soms werkt dat zo en bij de ene schilder beter dan bij de andere. Maar ook schilders moeten geregeld constateren dat het werk dat gisteren nog zo goed leek, vandaag toch rommelig of dodelijk saai blijkt te zijn. Daar komt als extra nadeel bij dat het maken van een schilderij veel meer tijd in beslag neemt dan het maken van een foto. Al zijn er genoeg schilders die ten minste 1 werk per dag weten te maken. Daar staat gelukkig ook weer iets tegenover. Het doet je ook een groot genoegen als een werk zijn voltooiing nadert.

Dit werk is tweede helft vorig jaar voltooid. Het was vooral bedoeld als een experiment met bepaalde technieken.

UT#2 ©Hiser.nl